Ochotnicza Straż Pożarna w Żychcicach.

Ochotnicza Straż Pożarna Wojkowice – Żychcice jest jednostką typu S3 włączoną w 1995 roku do Krajowego Systemu Ratowniczo Gaśniczego.
Straż dysponuje 3 samochodami bojowymi:
1.Lekkim samochodem ratowniczo - gaśniczym Opel GLM 8.
2.Średnim samochodem ratowniczo - gaśniczym Star GBA 2/20.
3.Ciężkim samochodem ratowniczo - gaśniczym Jelcz GCBA 6/32.

Dodatkowo jednostka na wyposażeniu posiada szereg specjalistycznego sprzętu pożarniczego, który jest wykorzystywany podczas akcji ratowniczo – gaśniczych np.:
1. dwa agregaty prądotwórcze,
2. pompę szlamową, 
3. pompę pływającą,
4. dwie pilarki do cięcia drewna,
5. piłę do cięcia stali i betonu,
6. cztery aparaty powietrzne nadciśnieniowe,
7. wentylator oddymiający,
8. zestaw OSP R1.

Rys historyczny Ochotniczej Straży Pożarnej w Żychcicach.

 
 Ochotnicza Straż Pożarna w Żychcicach została założona 23 sierpnia 1918 roku z inicjatywy miejscowych działaczy zrzeszonych w towarzystwie „POLONIA” i miejscowej społeczności.
 Pierwszymi obywatelami, którzy wystąpili z inicjatywą utworzenia OSP byli: 
1. Opara Józef
2. Bacia Franciszek
3. Bacia Kazimierz
4. Pawełczyk Władysław
5. Kubik Jan
6. Olszówka Albin
7. Malina Józef
8. Malina Piotr
9. Gajdzik Stanisław
10. Lebiecki Czesław
11. Pawełczyk Paweł
12. Pawełczyk Stanisław
13. Słania Józef
14. Ledwoch Antoni

 Od tego czasu rozpoczyna się ożywiona działalność Ochotniczej Straży Pożarnej – organizuje się występy teatralne, zabawy taneczne, aby uzyskać środki pieniężne potrzebne do rozwijania działalności. W ówczesnych czasach składka roczna została ustalona na 75 feników.
  Po zebraniu funduszy oraz otrzymaniu dotacji z gminy Bobrowniki, zakupiono:
- 20 bluz ćwiczebnych,
- 24 hełmy,
- 12 pasów zwykłych,
- 10 toporów,
- 1 sikawkę czterokołową (zakupiono od OSP Będzin),
- 1 beczkowóz dwukołowy.
 
 W latach 1919-1920 straż zaczęła się energicznie rozwijać i w tym okresie OSP liczyła 59 członków czynnych i 25 członków popierających. Nastąpił dalszy wzrost sprawności zarówno ramach ćwiczeń jak i akcji gaszenia ognia. Powstała również orkiestra strażacka. Na przeprowadzonych w tym okresie zawodach w Rogoźniku OSP żychecka zdobyła III miejsce.
 W roku 1924 naczelnikiem został Józef Opara,  zastępcom – Albin Olszówka a prezesem – Stanisław Gjdzik, natomiast w roku 1925 naczelnikiem został Albin Olszówka, a w rok później prezesem został Stanisław Gajdzik, skarbnikiem – Józef Opara, naczelnikiem – Kazimierz Bacia.
  W 1924 zakupiono 24 komplety mundurów sukiennych, w 1926 r. 6 dalszych mundurów sukiennych, 20 bluz drelichowych, 10 toporów, 1 drabinę systemy Szczerbowskiego, 2 drabiny lekkie i 2 ciężkie, 4 bosaki, 3 łomy i 2 topory ciężkie.
  W roku 1928 zakupiono nowa sikawkę ręczną, dwukołowy wózek pod sikawkę, czterokołowy wóz rekwizytowy. Poważne trudności spowodowało znalezienie placu ćwiczeń, który po czasie urządzono na Maszyńsku. Odległość od tymczasowej remizy strażackiej, która znajdowała się przy ulicy Kościelnej w objęciu domu prywatnego druha Słani Franciszka była daleka. W związku z tym w 1921 zawarto porozumienie z miejscowymi obywatelami w sprawie zajęcia łąki na tzw. płóczce przy rzeczce „Jaworznik”, na rzecz straży, którą przeznaczono na plac ćwiczeń straży i zabaw.
Łąka ta była również własnością Towarzystwa Franko – Włoskiego z siedzibą  w Dąbrowie Górniczej.
 Dnia 1 czerwca 1936r. rozpoczęto łamanie kamienia i kopanie wykopu pod fundamenty remizy i jednocześnie zlecono wykonanie planów.
 Dnia 6 września 1936r. rozpoczęto budowę garażów pod kierownictwem ówczesnego prezesa Furmaka Andrzeja, który zawodowo pracował jako kierownik działu budowlanego w gminie.
  W roku 1937 zabetonowano garaże oraz wstawiono troje drzwi do tych garaży a roku 1939 dnia 16 czerwca dokonano wmurowania kamienia węgielnego oraz wstawiono czwarte drzwi. W uroczystości tej brało udział całe społeczeństwo Żychcic.
 W drugiej połowie ówczesnego roku rozpoczął się okres wzmożonego przygotowania obronnego przeciw pożarowo – lotniczego. Stan członków wzrósł do czterech plutonów, oraz powstał specjalny pluton żeński składający się z 13 druhen. Umundurowany i przeszkolony pluton żeński przeznaczony był do zastąpienia strażaków powołanych do wojska na wypadek wojny.
 Okres okupacji niemieckiej zahamował dalsze prace straży pożarnej.
W roku 1943 na terenie straży rozpoczęła się działalność konspiracyjna, która zbierała się w remizie. Dnia 6 sierpnia 1943 do remizy przyjechał towarzysz o pseudonimie „Twardy”, który zaznajamiał konspirantów  z sytuacją wojenną, metodami metodami celem organizacji podziemnej. Pseudo tej organizacji nazwał „ Węgier 12”.
  W roku 1945 w dniach zbliżającego się wyzwolenia z konspirantów utworzono sekcję M.O., która miała posterunek posterunek remizie.
 W roku 1949 zakupiono samochód marki „ Skoda”   z funduszów własnych i dotacji gminy Bobrowniki.
 W roku 1952 nastąpiła zmiana statutu – zniesiono Zarząd, powstała Komenda. Komendantem zostaje druh. Pawełczyk Emanuel.
 W latach od 1952-57 wybudowano spinalnię trzy piętrową oraz otrzymano samochód marki „Star 20” w ramach pomocy powiatowej.
 Ponieważ wybudowana 52 920 przedwojenna część remizy została zburzona w roku 1947 w wyniku realizacji Narodowego Planu Gospodarczego ( budowa kolei piaskowej z Siemoni do K.W.K. „Andaluzja”), wybudowano szopę – pomieszczenie zastępcze na sprzęt strażacki. Pomieszczenie to służyło jednostce aż do 70-lat. Dnia 6 czerwca 1958 rozpoczęto budowę Domu Ludowego, w którym miała mieć swoje pomieszczenie jednostka OSP.
Niestety ówcześni decydenci  nie zagwarantowali prawnego zabezpieczenia posiadania udziału naszej jednostki w budowę żadnym aktem prawnym.
Dopiero w 1974 w wyniku powodzi, jaka nawiedziła nasz teren, zostały zalane pomieszczenia praktycznej Pani w Domu Ludowym, które uprzednio w założeniach miały być dla jednostki OSP. Skutkiem, czego  jednostka nasza weszła w posiadanie tego pomieszczenia i zajęła je tzw. prawem „kaduka”.
Pomieszczenie to było całkowicie zdewastowane i wymagało remontu. W tym samym roku wykonano remont adaptując pomieszczenie do potrzeb OSP.
Niestety wymienione lokum było niewystarczające i rozpoczęto starania o budowę własnego Domu Strażaka.
 W dniu 18 marca 1984 powołano Społeczny Komitet Budowy Domu Strażaka w Żychcicach. W skład Komitetu powołano 34 druhów a Prezydium tworzyli druh.:
1. Pawełczyk Emanuel
2. Kistela Nikodem
3. Jabłoński Kazimierz
4. Stanik Bogdan
5. Pędzik Tadeusz
6. Chojnacki Jan
7. Chojnacka Anna
8. Wolińska Ewa
9. Jabłoński Józef
10. Ledwoch Gerard
11. Koszczyk Eugeniusz.

 W dniu 18 maja 1984 została podjęta decyzja zatwierdzająca skład osobowy Komitetu Budowy oraz zezwolono na budowę „Domu Strażaka” w Żychcicach. Natychmiast, zatem przystąpiono do wyrównania terenu, usunięcia górnej warstwy ziemi oraz wykopu pod fundamenty.
  W dniu 10 października 1984 rozpoczęto betonownie ław fundamentowych oraz murowanie fundamentów a 11 listopada  przystąpiono do betonowania fundamentów. Akcja ta odbywała się w czynie społecznym przez druhów OSP i miejscowego społeczeństwa. Ogółem udział w betonowaniu brało 50 osób.
 4 lipca 1985r. rozpoczęto murowani parteru a 14 sierpnia przystąpiono do betonowania stropu.
 
 Tak wyglądają w największym skrócie dzieje powstania, rozwoju i działalności Ochotniczej Straży Pożarnej w żychcicach.
 Niesposób pominąć faktu, iż cały stan osobowy jednostki pragnął mieć własny Dom Strażaka i trzykrotnie przystępowano do budowy z takim poświęceniem i ofiarnością ze strony druhów.
  Jeżeli zauważymy ciężkie koleje, jakie Straż Żychecka w okresie swego istnienia przechodziła, a szczególnie, jakie miała trudności i niepowodzenia z budową remizy strażackiej, tym silniej uwydatni się ogrom dokonanej pracy.